Nog even en voor ons breekt een vakantie aan. Naar la douce france, waar in het zuiden aan de Middellandse Zee het weer naar verwachting goed zal zijn. Zeker aan de kust. Maar eerst wacht het kilometers vreten. Edoch, als we in de auto stappen begint voor ons de vakantie. Ook nu zullen we langs Namen komen waar we in het verleden een toch wel heel bijzondere ervaring hadden. Al jaren stoppen we de laatste dag van onze vakantie tussen de middag om nog even goed en lekker te eten. Die keer in de buurt van Namen. Een groot, modern en vooral imposant restaurant, dat de auto-route in zijn geheel overkapt We parkeren onze auto met caravan op de plaatsen van de vrachtauto's. Aan de kant tegen een perk aan. Ik parkeer altijd op de vrachtwagenplaatsen omdat het risico dat ik klem gereden word en dus met de caravan achter moet rijden tot een minimum beperkt is. Ik kan niet achteruit rijden en gun dan ook niemand gelach hierover. Ik heb zelfs een keer bij een benzinepomp de caravan af moeten koppelen omdat hij klem zat aan een hoge stoeprand. Maar dit terzijde. Even later zitten we te genieten van een aangenaam diner. Na de koffie is het via de toiletten richting uitgang. Langs de benzinepomp met winkel lopen we naar de parkeerplaats. Vreemd. Een vrachtauto staat aan de kant geparkeerd, tegen het perk aan. Was er dan toch nog een ruimte naast onze auto en caravan? Dichterbij gekomen zien we alleen maar een lange, grote vrachtwagen. Er kon geen caravan tussen. Ik loop nog naar de andere kant van de camion. Geen caravan. Geen auto. Ze zouden hen toch niet…….Cést beau la vie was ver weg. Ik overdenk al hoe ik het de gendarmerie uit moest leggen. Hoe komen we thuis? Met een Nederlandse vrachtwagen? Hoe is dat nu mogelijk? Toen we uitstapten liepen we toch langs die benzinepomp met winkel de trappen van het restaurant op? Langs de plantenbak. Ik kijk naar het voortrazende verkeer. Aan de overkant zie ik plots precies eenzelfde benzinepomp met winkel. Sterker nog eenzelfde entree naar het restaurant. Net op het moment dat het huilen ons nader staat dan het lachen , krijgen we een ingeving. We hollen het restaurant weer in. Dalen een trap af. Lopen door het restaurant in het midden en stijgen een gelijke trap aan de andere zijde op. We zien nog net boven de trap het bordje : direction Pays Bas. Een gespiegeld gebouw, inclusief de nabije omgeving, had ons in de greep gehad. Gedurende de gehele vakantie waren we nog niet zo blij geweest in die hete auto te kunnen stappen. Jaren later zijn we er nog eens weten eten. De situatie is hetzelfde, maar we trappen er niet meer in. Als je het weet is het simpel, maar dat is met veel dingen
BEMA            

Wanneer u wilt reageren op de column mail dan naar bema@ulvenhout.com